W poprzednim artykule przyjąłem hipotezę, że to tandem USA-ChRL będzie nadawał ton światu.
Siła wpływu nie będzie zapewne tak znaczna jak USA i ZSRR po II wojnie światowej, ponieważ jest ograniczona większą liczbą stosunkowo niezależnych mocarstw i podmiotów pozapaństwowych. Wobec tego kluczowe pytanie brzmi: W czym ma się taki prymat przejawiać? Przede wszystkim w definiowaniu globalnych problemów i koordynacji wysiłków na rzecz ich rozwiązania. Jest to zgodne z współczesnym wymiarem władzy, która traci swój dyrektywalny charakter, natomiast w coraz większym stopniu przybiera formę inicjowania debat oraz wywierania wpływu na kwestie polityczne, ekonomiczne czy społeczne. Dodatkowym elementem jest zdolność do skutecznej obstrukcji kwestii podnoszonych przez innych graczy w stosunkach międzynarodowych, czego znakomitym przykładem jest spektakularna klęska konferencji klimatycznej w Kopenhadze w ubiegłym roku.

Obszar, o którym zamierzam pisać, stanie się najprawdopodobniej w najbliższej przyszłości ekonomicznym i politycznym rdzeniem globu. Do tradycyjnie potężnej Japonii w szybkim tempie dołączają Chiny i Indie, a Korea Południowa zaczyna finalnie dopasowywać swą (dotychczas niedoszacowaną) pozycję polityczną do potencjału ekonomicznego.
W najbliższym otoczeniu znajduje się najsilniejszy ekonomicznie stan USA, ściśle powiązany z Japonią, Chinami i Tajwanem oraz szereg państw zrzeszonych w ASEAN, posiadających łącznie znaczny potencjał ekonomiczny i wyrażających wolę polityczną integracji na wzór UE.
Tę mozaikę dopełnia nieprzewidywalna, wyposażona w broń atomową, Korea Północna z problemem sukcesji władzy, niestabilny Pakistan, autorytarna Birma i dwa obawiające się o własne bezpieczeństwo bastiony cywilizacji Zachodu -  Australia i Nowa Zelandia. Z jednej strony można by rzec, że to stanowczo zbyt szeroki zakres zainteresowań jak na jeden blog.
Z drugiej strony, ten niezwykle sfragmentaryzowany region globu stanowi nierozłączną całość w przypadku badania spraw polityki i bezpieczeństwa.
Przez niektórych badaczy jest on porównywany do Europy okresu 1908-1914 z wiadomymi konsekwencjami, wzmocnionymi przez destrukcyjny charakter nowoczesnej techniki. Przez innych z kolei określany jest  jako obszar metastabilny – nie charakteryzujący się częstymi lokalnymi konfliktami, jak w Afryce czy na Bliskim Wschodzie, ale bezpieczny do czasu wystąpienia niekontrolowanego ciągu zdarzeń prowadzącego do bezpośredniej konfrontacji. Jeżeli czynniki ekonomiczne nie będą wystarczające do zapobieżenia powstania sytuacji kryzysowej, to nie ma w tym regionie politycznych instytucji ponadnarodowych zdolnych do deeskalacji napięcia. Analogicznie, postulat stworzenia grupy G2 – czyli stałego forum konsultacji USA-ChRL – jest dalece niewystarczający, albowiem nawet wspólna wola polityczna obu tych mocarstw jest tylko jednym z wielu warunków pokoju w regionie.
          Przyjmuję formułę blogu za dobrą monetę – ze wszystkimi jej dobrodziejstwami i mankamentami. Specyfika problemu jest tak szeroka, że sama konstrukcja blogu będzie oparta na zasadzie myślenia skojarzeniowego – nie będzie tu żadnej linearności, żadnego żmudnego weryfikowania wszystkich przesłanek i wniosków. Nie znam bowiem książki (nawet najbardziej obszernej), która byłaby w stanie chociaż w zarysie przedstawić polityczne problemy tego regionu. Regionu, który stanowi spójną całość w zakresie bezpieczeństwa i którego stabilność i pomyślność jest stokroć ważniejsza od stabilności i pomyślności np. Bliskiego Wschodu. Obszarem tym interesuję się od dawna do tego stopnia, że był on przedmiotem mojej pracy licencjackiej w Akademii Obrony Narodowej. Bezpośrednim bodźcem do napisania tego blogu był jednak film zamieszczony na Youtube o nieco prowokacyjnym tytule „Chiny vs USA – Wojna Imperiów” (fragment poniżej). Blog ten ma między innymi za zadanie rozwinąć oraz zanegować albo potwierdzić tezy przedstawione w tym dokumencie. Liczę również, że stanie się on przestrzenią do konstruktywnej wymiany myśli między jego czytelnikami.

Adobe Flash Player not installed or older than 9.0.115!